انسانیت و نورانیت دوبال برای تعالی و توسعه فردی و اجتماعی

براساس آموزه های الهی ، انسانیت یعنی حفظ حقوق دیگران  ،  احترام به قانون   ، رعایت امانت  ، مسئولیت پذیری   ، ا سوه در صداقت ، الگو بودن در نو عدوستی و خدمت  به خلق خدا که چنانچه کسی بر این مدار به حرکت خود ادامه دهد لاجرم به نعمت نورانیت  الهی نایل می‌شود.
به گزارش خبر نگار زانا؛ عرفای عظام و عالمان گرام را اعتقاد بر این است که انسانیت بیرقی است که همه صفات  ،  شئونات  ،  نجابت و نورا نیت و  مدارج عالی آدم در لوای آن قرار دارد .
خو بیها و خصلت‌ های انسان چون برگ و بار یک درخت از ریشه و تنه آن  تغذیه می‌کنند و عمق  آن نیز بر خوان  انسانیت نشسته و وا مدار او است .
اصلا دین و شریعت آمده اند تا ” نورانیت ”  آدم  تامین و تضمین گردد اما تا گل انسانیت  قدنکشد هیچ  نوری به بوستان وجودی انسان  نمی تابد.
نورانیت  ، فرعی است از آسمان انسانیت که  به تنهایی  نمی‌ تواند  آرمان‌ های   بشریت  را بدست آورد و حتی  احتمال دارد که  به سایر مو جودات  عالم نیز تسری یابد.
از نگاه نجیب  حضرت حافظ شیراز در کسوت ستاره ای از کهکشان کبریایی  خدای حکیم ، اساس  ادیان مبتنی بر انسانیت است و آدمی را آدمیت لازم است  ،
بنا براین  دینداری بدون  ملاک و معیارهای  انسانی  یک معادله مجهول و مغلطه مغفول است که کاروان بشر را به نا کجا آباد می‌برد.
نو ر انیت در گفتار و  برکت در رفتار و  برازندگی  در نو شتارِ  حافظ شیرین سخن برگرفته از انسا نیت اوست که باعث شده حقیقت  را  درخشت خام  بنگرد و مزرعه سبز و داس  مه نو را در آسمان مشاهده کند.
مزرع سبز فلک دیدم و  داس مه نو / یادم از کَشته خو یش آمد و هنگام درو.
در اینجا است که  قول سدید حضرت امام ره  ارزش  و اعتبار مضا عفی پیدا می‌کند ، آنجا که می‌فرمایند:
“ملاشدن چه  مشکل  ، آدم شدن محال است ” تحصیل علم و دانش اگر با تهذیب و  تعهد وملکات و جود ی  توام نباشد  ، مدیر در مسئولیت خود خیانت می‌کند ، مدرِس در تدریسش به دامان  انحرافات  می غلتد ، و کیل به موکلش نارو می‌زند و وزیر از سبیل صدق و صفا منحرف میگردد  .
صفات جمال و جلال خالق هستی  در قلبهایی تجلی میابد  و نور آن به سیما ی صاحبش  نمود پیدا می‌کند  که قبلش  از خور و خواب ، خشم و شهوت و جهل و ظلمت پاک شده  و از  جغد و یرانه نشین  نفسانی  تخلیه شده باشد.
گر” روی”  پاک و مجرد چو مسیحا به فلک /
از فروغ تو به خورشید رسد صد پرتو .
یعنی برای  متاع انسانیت باید زحمت کشید و مدارا نمود و مراقبت کرد .
اگر باغبانی  کلید باغش را به نجار محله بسپارد  بدون  تردید با ید بر نعش در ختان قشنگش اشک اسف بریزد .
برای تنعم در نور انسانیت باید سختی کشید  و برمدار عقل و ادراک ، امراض جسمی را ازطریق  طبیت  ابدان  درمان نمود و در سایه  تلاش و تقلا ارتقاء حال را  به معنویات  سپرد  زیرا که  احساس حقارت با نماز قابل رفع  شدن نیست  همچنا نکه مرض حسادت با روزه گرفتن درمان نمی‌شود و سخن چینی و دزدی و خیا نت  با دعا به سرانجام نمی رسد بلکه  التیام این آلام  را باید به نظر متخصصین و مشاورین و درمانگران  حاذق سپرد  آنگاه  در انتظار  ورود به بهشت  انسانیت نشست.
بر اساس آموزه  های الهی هرکدوم از بندگان خدا با ید با ممارست و  مواظبت  بکو شند تا به مقام  انسانیت  برسند و خود را در پیچ  و خم‌ های فریبنده  گرفتار نکنند . چو نکه  دانش ما در مقابل داشته های جهان  بشریت  بینهایت ناقص و نا رسا است و به قول  حکیم  ابن  سینا : ” تا بدانجا رسد دانش من  ، که بدانم همی که نا دانم  ” و یا به گفته حضرت حافظ:
هرگاه احساس کردید  که آگا هیدو همه چیز را می فهمید  بدانید  که  همانجا  نقطه سقوط شما  است .
چه بسیار بودند  انسانهای  نورانی با پیشا نیهای پینه بسته که با عبور از خط بندگی و بر نیزه کردن  قرآنها ،  در حادثه  کربلا  خاندان  پیغمبر را کشتند و سراز تن امام حسین. ع.   جدا کردند و چه بسار  انسانهای  فاقد انسانیت که در  عصر حاضر  با انگشتر عقیق و تسبیح طاعت و پیراهن  پرهیزگاری   ظلم روا می‌دارند و عدالت را  به مسلخ برده و در کسو تهای کاذب  و خادم و  خُدعه ، حق را از حقدار سلب و نهی از معروف و امر به منکر می‌کنند و در اوج  بی تعهدی  وخیانت  در امانت  قاطبه مردم را با معذورات و مشکلات و محرومیت شدید متعدد رو به رو میکنند .
خدایا :  لباس انسانیت بر تن نحیف همه بند گانت بپو شان و آنها را در بهشت “انسانیت و نعمت  نو را نیت ” متنعم گردان .نگارش : سید حرمت الله موسوی مقدم