دار دنیا و کرکیت کدورت

 
دار ، موجودی زنده و طالب ترقی است که اصل آن در زمین و فرعش رهسپار اوج آسمانها است .
دار ، اغلب اوقات میزبان نقش و نگار وبرگ وبار است و همه موجودات عالم درتلاشند تا خود را به شاخه ای از آن بیاویزند و به قاف قدرت برسند و کرشمه کنان با بلبل بخت خویش به نغمه سرایی بپردازند . غافل از اینکه کرکیت کدورت تار وپود ش را می‌کوبد و به سقوط و سرازیری تهدید می‌کند.
در حالیکه ماهرویان مهر انگیز با نورخود ، نشاط دنیا را به رخ می‌کشند لکن صدای ساقی ، ساحل جان را می آزارد و سپاه سِحر خیمه صداقت را تخریب می‌کند.
تاریخ گواهی می‌دهد که دنیا داربقاء نیست بلکه بار فنا است. یعنی عقاب عدم شب وروز درتعقیب فاخته حیات است .
ساختار دنیا به گونه ایست که شادی در سایه غم و امید دستخوش یاس است لکن در باور ما نمی گنجد .
حسرت دل و رقص گل و نوای نی ، دار دنیارا جذاب اما رکو روشنی و کرکیت کساد و فاجعه فساد رُخ زمانه را زار و بیستون غم ، فرهاد دل را پرخون کرده است.
خانه دنیا چه ویران ساختیم / آخر ت را نیز آسان با ختیم .
تش تضاد و تبر تباهی و منقار مرگ ، دار دنیا را نیش می‌زنند و آن را دربین دو عدم ( قبل از تولد وبعداز مرگ ) گرفتار و روشنایی دنیا را با تاریکی ، شادیش باغم ، زیباییش با زشتی ، خنده اش با گریه ، آرامشش با اضطراب ، جوانیش با پیری و پیروزیش را باشکست روبرو کرده است.
گویا کَرکَسِ غم همیشه در تعقیب قناری شادی است و فاسقان هماره درپی نابودی عاشقانند . بی جهت نیست که گوش دل و چشم سر و زبان تن و نگاه عقلمان افسون شیطان شده و کسی معنی نگاهمان را نمی‌داند.
شهد زندگی با زهر زمانه تلخ شده و اصل مددمان اسیر اسب لگد گردیده و آهوی امیدمان دردشت دنیا گم شده و درپی رفتگان بی بازگشت است.
آری : نهال مهر مغلوب مغیلان بدیهاست ، اقیانوس آدم آزاری فراموش و وحشت از یک تارموی دوست فراگیرشده است.
سزاوار آن است که جبین جفا را بردامان دادار دادگر نهاده و به فرموده مولای متقیان .ع. دلهایمان را از دار دنیار دور کنیم قبل از آنکه قدمهایمان ازاین وادی ویرانه قطع گردد.
“زیرا دار زیبای ما اسیر کرکیت کدورت است ”
نگارش: سیدحرمت الله موسوی مقدم