نقش مثبت ” ادب ” در توسعه انسانیت

ادب یک زینت شخصی و امتیاز عظیم  اجتماعی است که به استناد تحفه ها و تازه های تاریخ  و جود ش عزت افزا و آسیب زدا و فقدانش  برای  همه شخصیت‌های حقیقی و حقوقی  آفت آفرین و خسارت بار است .
به گزارش زانا؛ –
ادب یکی ازآیات و انعام الهی است که برای حفظ حرمت و کرامت انسان در و جود بندگان به و دیعت  نهاده شده و  ارزانی داشته شده است.
این خیر مطلق ،   ابزاری ارزشمند و افتخار آفرین است که با همگرایی  تعقل و تفکر ،  آدم را از هرگونه لغزش و آسیب مصون داشته و آن را از آماج  تهدید و تاراج  و تخاصم و تهاجم  نگه می‌دارد.
ادب ثمره انسانیت و مولود معرفت است که باعث جذب  خیرات و سعا دات در ابعاد مختلف برای  رشد آدم و زدودن خطرات و مضرات از مسیر و معابر افراد واجتماع محسوب می‌شود
این اکسیر آرمانی بعنوان انوار هدایت الهی در کُنه و جود   موجودات عالم قرار دارد و در مواضع  متعدد در مقابل معبود خویش آن  را ادا می‌کنند.
این ذخیر معنوی  دربعد فردی و جمعی همراه و نگهبان  مطمعنی است  که کار وان  بشریت را به  صراط صدا قت و ساحل ثواب و نور نجات  هدایت کرده و ضمن جلب رضای خالق کرد گار ، اهداف ،  آینده و آرمان‌های مطلوب را نیز در دست رس  قرار می‌دهد.
اعجاز ادب و شعور شرعی و اکرام الهی  ،  خیل کائنات و سیل مکاشفات   عرشی  را  نیز با شان و شاکله  انسان  همراه می‌کند و عارضه بی ادبی ، عذاب آسمان و ضایعه زمین و زهر  زمان را نصیب اهل عالم  خواهد کرد.
عارف عشق آفرین  و نابغه نستوه  دوران “حضرت مولانا”  می‌فرمایند:
از خدا جوییم  تو فیق   ادب / بی ادب محروم گشت از لطف رب / بی ادب تنها نه خود را داشت بد / بلکه.   آتش  در  همه.  آ فا ق.  زد.
متاسفانه دردبی”  ادبی ”  جامعه جهانی و  فضای  ایرانی را فرا گرفته و در ساحت فردی و  بعد خانوادگی و گستره ملی خوان و نان همه را با کساد و کسالت مفرط مواجه نموده است.
ادب درمقابل عظمت خدا ( پرستش خالق )  ، ادب در برابر اولیاء و اوصیای عظام  ، تکریم پدر و مادر ،  حفظ حرمت معلمان و استادان ، مراعات مقام بزرگان ، رعایت  منزلت نیک اندیشان ، اجرای درست قانون ،  رعایت هنجارهای اجتماعی و شکرنعمات و داشته های طبیعی و تکوینی همه مایه خشنودی خدا و تضاید  برکات و عدم تو جه بدانها نیز زمینه ساز غضب پروردگار و از کف رفتن این مزیت‌های عمومی است .شکر نعمت ، نعمتت افزود کند . کفر  نعمت  از  کفت  بیرون کند شوربختانه  برخلاف  شان انسانی و شریعت الهی ، بی احترامی و عدول عمدی از ادب در بخش‌هایی از جامعه بعنوان ارزش کاذب ، نمود یافته و به ناحق  کلاس و کرامت و دانش و دانندگی تلقی می‌شود و نقض همین قرار داد اجتماعی خیلی از خصوصیات ذاتی ،  خصلت‌های خوب جمعی  ، رحمتهای رحمانی  و مائده های آسمانی را زایل کرده و مارا ( حقیقی و حقوقی ) در معرض آزار و آسیبهای ناشناخته و درمان ناپذیر قرار داده است .
ما ایرانیان ازپیشینه قابل تقدیری  برخورداریم و قرار بود که الگوی سالم و سازنده ای برای جهانیان باشیم و قاطبه دنیا را به  راه رهایی  فرا خوانبم  ، اما شور بختانه بعضا  با قربانی کردن واژ ” ادب ” و عبور از مناسبات  احساس و عاطفه  ، اخلاق و احسان ،  تکریم و تربیت  ، نجابت و نوعدوستی و رحمت و رفاقت  در عرصه عمل از امتهای دیگر ( حتی بی مکتبانِ فاقد مذهب ) نیز  عقب افتاده و در برهوت سوزانِ سرگردانی گرفتار شده ایم.
آری : درغیبت ادب و عشق و عاطفه ، دیگر والدین رفیق شفیق فرزندان خود نیستند ، نوش داروی نیکی درمانگر دردها نبست ، بنی آدم اعضای یکدیگر نبوده و انگار که در آفرینش نیز زه چند گوهرند ، اصل مشاوره مُرده و همه بجای دانه دوستی برای همدیگر دام دشمنی  بپا می‌کنند.
خدایا :  حلقه مفقوده مهر و مصاحبت وادب و ارادت را دوباره دربین اهل عالم عموما وما ایرانیان متمدن  خصوصا   برجا و برپا و مستحکم و متداول بگردان.چنین باد.
نگارش : سیدحرمت الله موسوی مقدم