ار نجف تا کربلا – پیاده تا عرش خدا
ار نجف تا کربلا – پیاده تا عرش خدا
زانا_ نام این دو شهر مقدس آمیخته است با نکهت و نورانیت و جلوه و جاذبه دو امام معصوم .ع.و دو آیه از آیات عالم افروز خدا که قرار گرفتن در محور آل الله و تکیه بر عمود های اعجاز آن، مسیر آدم را به فردوس فخر و آشیانه آرامش منتهی می کند.
هر گاه سودای سفر، و صال یارو عروج اخیار را روزی تو قرار میدهدو چشم جان به جمالِ دل رُبای مولای متقیان علی علیه السلام باز میشود ، اولین عمود عشق و راهنمای روح در ابتدای بزرگراه نجف اشرف امید و ارادت به جان و روان مسافران معبر منور حرمین شریف تزریق میگرددو یکهزار و چهارصد و پنجاه و دومین عمودِانتظار در مقابل حرم زیبای قمربنی هاشم. ع. توان و تولای اربعینیان را صدچندان کرده و نجواکنان ؛ فطرتی فاطر، ایمانی فاخر و روحی طاهر به راهیان نوراز ازخدا طلب میکنند.
باحرکت قافله راهپیمایان روشنایی ، پای دل در دنیای هزار رنگ امام عصر آرام میگیرد و زبانِ نور افشان قصه قافله را آغاز میکند:
” کربلا کربلا ما داریم میآییم.. ”
مسیر مهربانیِ حرم تا حرم آغاز میشود.
چشم ، هزارقافله قدسی را به نظاره مینشیند، دست، هفت آسمان عرش را به فرش فرا میخواند، پای زائر کوه زمزم را متحمل شده و صدسال نوری را مینورددو گوش سر نیز ترجمان سمفونی صحرای محشر میشود.
در طریق علی. ع. و طهارت حسین .ع. کهکشان کلام امام محمدباقر . ع . افق افکار رهروان کوی دوست را متلون و شمیم شفابخش اجر هزار حج مقبول، هزار شهید راه خدا، هزار روزه کامل و آزادی هزار بنده خدارا بخاطر زیارت قبر حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام با پای پیاده ، جان زائران را معطر، روحشان را منورو جسم آنان را نیز در آسمان امید به پرواز در می آورد.
در جاده جُهد و جاذبه جوانمردی نجف اشرف تا کربلای پربلا، اعجاز اخلاقیت و اوج انسانیت، فرشتگان خدا را به تماشا میکشاند و باران برکت و صله سخاوتِ کریم کردگار را نیز بر زمین و زمان جاری میسازد.
در این وادی ولا الطاف بینهایت و کردار با کرامت خدای حکیم در و جود بندگانش تجلی یافته و به نام علی. ع .و احترام حسین همه به همدیگر کمک میکنند، از خستگی و خاموشی، نداری و نا توانی، اضطراب و نا امنی، کسالت و کدورت و درد و دنیا طلبی هیچ خبری نیست و ارادت و اعجاز اهل بیت عصمت و طهارت. ع . همه را به خرسندی و خوشحالی، نکویی و نجابت، آرامش و امنیت و ارادت و اجابت تبد یل کرده است.
طاعت تمدنساز و زیارت زندگی بخش دومین سپهر شیعیان عالم؛ فاصله صد کیلومتری نجف تا کربلا را به نایره ای نزدیک ،جاده ای جذاب و جلوه ا ی جهان شمول مبدل و یک دنیا دوستی و داد خواهی را در بزرگراه نجف و کربلا ایجاد کرده و داد و دهش و بِرّو برازندگی را به اوج رسانیده و همه کس از همه جای عالم بدور از رنگ و رخسار و مذهب و ملیت ، دار و ندار خود را در طبق اخلاص گذاشته و فرو تنانه تقدیم آرزومندان و صال پرخصال فرزند زهرا سلام الله علیها میکنند.
در قدمگاه باصفای زائران این خاندان آسمانی هیچ کس از خدمت به تازه واردان ولای وصال . ع. دریغ نمی کند. ولو به یک لیوان آب سرد یا یک لقمه نان داغ،دود کردن اسپند ، یا درمان درد خست دلان و میزبانی کریمانه مسافران، پیر زنان بایک بادبزن ، پیرمردان با گلاب افشانی، جوانان باسبدی از پذیرایی بربالای سر ، رانندگان با حمل رایگان، مجاوران با مشارکت و مدیران و متولیان و مردمان دوکشور عزیز عراق و ایران هم بیاد مقتدای شهید امت ” امام خامنه ای عزیز” یک پویش پایدار و جلوه ای جهانی در ورای پر ماجرای نجف تا کربلا برپا کرده اند که نظیر آن در هیچ جای جهان قابل رصد و رویت نیست و شکوه آن قبل از دیدن، شنیدنی است .
معبر مقاومت ، آوردگاه مشارکت و اقلیم عمودهای ایثا و آزادگی نجف تا کربلا نمایشگاهی از داشتها و دلدادگی های نامداران گمنامی است که در آن غربت و عسرت، غبارو غفلت و سودای ثروت معنا ندارد و جلوه ای ازمدینه فاضله و سیره و سنت چهارده معصوم .ع . در آن موج می زند و همچون دُرّی درخشان ، آینده ای توام با تو فیق و تکامل و حاکمیت خدا را نوید میدهد.
آری : در راهی که پایانش حسین. ع . است جزخوبی هیچی و جود ندارد و در واقع جذبه جمال سرور نیکوکاران جهان ، جمله جمیل و نطق شکیل حضرت زینب کبری سلام الله علیها که در مجلس بزم بد مستانه و نشخوار نانجیباته یزید لعنتی فرمود ” ما رَاَیتُ الِاّجمیلا ” تر جمه کرد( ما بجز خوبی هیچی را مشاهده نمیکنیم )
فاصله بین حرمین شریفین نجف اشرف تا کربلای معلی معبر مودّت و مسیر محبت به خدا است و راه رافت و رفاقت باحسین فاطمه الزهرا.س. خستگی ندارد.
” دمی بادوست به سر بردن به صد دنیا بها دارد/ خوشا آن کس که در دنیا رفیق با و فا دارد”
وقتی که چایِ روضه ات مرا مست می کند/
کفرنعمت است که به پیمانه لب بزنم.
” یاحسین”
نگارش: سیدحرمت الله موسوی مقدم
دیدگاهتان را بنویسید