شهید سید مرتضی آوینی ،روایت‌گر شکوه شیرمردان

ایلام -زانا – این شهید همیشه جاوید تاریخ از نخستین روز های آغازین دفاع مقدس با ابزار عشق و ایثار، اکسیر قلم و کرم و دانش و دوربین به تبیین جهاد رزم آوران پرداخت و در بستر “روایت فتح ” عمق استراتژی و اوج عظمت مدافعان انقلاب اسلامی ایران را در حافظه تاریخ جاودانه کرد:

این مسا فر معراج معبود روایت‌گر رشادت رزمندگان رشید که شهریور سال ۱۳۲۶ چون آفتاب انتظار از افق آرزوی زمین در جوهر جان های جوشان جوانه زد و پر توو آن آسمان ایران را نور باران کرد.

آن چاو ش شهر عشق و ترنم بهار عاطفه که روایت او بعثت بهروزی و فکرش مرکز جان جهانی را جلامیداد و نبض نفسش نیرنگ ناکسان را محو می‌کرد تا نهر رحمت و نفخ منقبت از تارک تاریخ بر لوح دل‌ و جبین جان جاری گردد.

پاک پنداری که خون کلماتش در رگ زندگی سنگر نشینان ساحلِ سعادت جاری بود و نایره نگاهش در جهانِ جبهه و جاذبه جنگ تجلی یافت و بهانه طلوع خورشید شد و فروغ ماه و هفت سین ” عنده ربهم یرزقون ” برتارک طاهرش جلوه گری می‌ نمود .

عاشق پیشه ای که شخصیت او در کوره عقل و احساس معنا شده و ذکر زبانش بوی عاشورا میداد و آفتاب بی افولش نیز رنگ و ریا و رُهبانیت را زائل و مائده معراج را حائز گردید .
سیدمرتضی آوینی درخشانترین دُرّ دوران خود بود که با اعجاز ایمان ، توشه تقوا و رایحه ربانی دیونفس و هودجِ هوارا به تاراج داد تا کلید دارِ قرارگاه قربانیان و فرودگاه فدائیان عالم شود و بی تابی خویش را در زلال کلمات امام زمانش به آرامش تبدیل می‌کرد .

آن سید اهل قلم و امیر صاحب کرم معتقد بود که ؛ سماحت و سیاحت دنیا عین بیماری و فلاکت است و قتل به شمشیر دوست ، تقدیر محتوم عاشقان آسمانی است.

عالم در طواف عشق است و دایره دارِ طواف تکامل نیز حسین( ع) است و یاران با وفایش

دل را به یاد خدا متبرک میکنیم و عرضه میداریم شهید!
ای راوی روزهای روشنِ روزگار ، فکه فتح و دهلاویه دلاور مردی تو ، صحرای عرفات و عرصه بین صفا و مَروِ را متذکر و مطرب ملکوت مردانگی راهم به تکلم وا داشته تا میثاق ازلی یاران شهیدت را در نینوای فرات به تغزل و ترنم در آورد.

او در کسوت سردار جبهه فرهنگ و فرزانگی ، تهجد و طهارت ، محبت و مهربانی ، شوریدگی و شهامت ، وقار و زانت‌ ، سادگی و صداقت و دلدادگی و دیانت در سرزمین جانش موج میزد و آئینه خیالش انعکاس یک عالمه زکاوت و زیبایی بود.

مجاهدی مقتدر که در مکتب او زاهدان ریایی و سجاده به دوشان سا حرمَسلَک از حرم و حریم حضرت یار بی بهره اند و لذا نامش در فراسوی و جود‌ و بالا تر از عقل و عدل است .

عارفی الهی که معتقد بود : ترس از خدا در دنیا ، تضمین کننده امان در آخرت است و حکایت هجران معشوق تا کوی دوست، طالبان جمال حق و جَلَوات حُسنای معرفت را آرامش می‌بخشد.

شهید آوینی را اعتقاد بر این بود که :
بهشتِ زمینی دون شان آدم است و جز ردای ملکوت ، هیچ قواره ای شایسته تن آدمی نیست.

در کتیبه کرامت او ،
گم گذشتگان برهوت با خیال پریشانی سربه آخور غرایز حیوانی و دل در مَزغزارجیفه جور دارند و دنیای دون را آمال خویش می‌دانند.

آری ! کعبه ، قبله احراراست و چشم نواز اردوگاه اخیار و مرگ در راه خدا را عین زندگی می‌دانند و قلم تقدیررا نیز مقدس تلقی می‌کنند.

سر سلسله قلمدادان معراج موعود با تاسی از فرموده امام آزادگان و سالار شهیدان عالم ، حضرت امام حسین علیه السلام معتقد است که :
” مرگ بر بنی آدم چون گردن آویزی دلربا برگردن دختری زیبا است”

آن صادق عاشق ، رفتن در راه خدارا نماد ماندن می‌دانست و به قدری ذوب در زُهد و ذائقه امام و ولی زمان خود بود که می‌پنداشت:

اگرلحظه ای و جود امام “ع” از صفحه روزگار غایب بماند زمین اهلش را خواهد خورد.
و به همین مناسبت است که رهبر عزیز ایران اسلامی در حادث شهادت ” شهید آوینی ” می‌فرمایند:

من خودم بزرگترین داغدار این مصیبت هستم .

او دلبسته معرکه بلا بود و گُل باغ و لا و مصیبت را عین محبت می‌دانست و لحظات ابتلا را نیز لذت سور و صفا .

اگر با دیگرانش بود میلی
چرا ظرف مرا بشکست لیلی

آن مبارز میدانِ تلاش و تابندگی ، بسان ستاره سخاوت و نور نجابت و سودای صدا قت تا انتهای عالم نور می افروزد و دوری او هیچگاه سبب کاهش دوستی و دلبستگی ما به طنین طلایی او نمی‌گردد و با استمداد از مدح موزون “میلاد عرفانپور” تمنا داریم که :

صدای مردم ! صدا بزن مارا –
صدا بزن خفتگان دنیا را –
توزنده ای تا روایت زنده است
صدا بزن راویانِ فردار را .
شهید سیدمرتضی آوینی روز ۲۰ فروردین ماه سال ۱۳۷۲ در جبهه میانی منطقه فکه به درجه شهادت رسید